Een spectaculaire SEGA Guitar Week – reportage!

Tribute George Kooymans en Guitar Now met Leif de Leeuw en gasten

Events 30-10-2026 15:11

Een mooie twee-eenheid: een zondag in het teken zetten van een veel te vroeg gestorven legende van de Nederlandse gitaarwereld, en de vrijdag erna een boegbeeld van de nieuwe generatie gitaristen een carte blanche geven. George Kooymans en Leif de Leeuw stonden centraal in de SEGA Guitar Week in Bergen op Zoom.

SEGA Gitaardag

Deze editie van de Gitaardag in het Markiezenhof was één grote opmaat naar het tribute-concert voor George Kooymans ’s avonds in Gebouw-T.

Bij de opening verzorgden een twintigtal gitaarleerlingen van Sebas Honing en Maxim Slock uitstekend uitgevoerde massale versies van Buddy Joe en Radar Love, onder toeziend oog van de meesters zelf: Cesar Zuiderwijk en Rinus Gerritsen. Ze zaten er daar diep in het zuiden alweer monter bij, respectievelijk 78 en 80 jaar oud, nadat ze de avond tevoren met The Clarks in het hoge noorden hadden gespeeld, wetende dat ze nog een hele dag en avond voor boeg hadden. Respect!

Direct na die opening kwamen Cesar en Rinus in een volle zaal het podium op voor een Q&A met Jean-Paul Heck, een van de organisatoren van de Guitar Week en schrijver van de biografieën van Cesar Zuiderwijk en Jan Akkerman. Rinus nam het voortouw in het gesprek en gaf met boeiende verhalen een inkijkje in de eerste jaren van de Earring, tourend door de VS als voorprogramma van Led Zeppelin, die nét een grotere zanginstallatie in hun bus van staat naar staat meesleepten dan de Earring. Terug in Nederland kocht de Earring net zo’n systeem, waardoor Jan Smeets van Pinkpop hen belde of hij die installatie mocht gebruiken voor de eerste editie van Pinkpop. Dat soort verhalen dus. Heerlijk.

Meteen door naar de workshop van Jaimie van Hek (bassist bij o.a. Floor Jansen en Berget Lewis), die in een fraaie aanpak het basspel van Rinus Gerritsen nauwgezet analyseerde en liet horen op bas. Met stemsplitting isoleerde ze de partijen van Rinus, wat bij Love Is A Rodeo tot enige hilariteit leidde, omdat de zompige baspartij in 6/8 behoorlijk chaotisch leek, maar groovde als de neten.

Parallel nam Kees Lewiszong (bekend van Navarone) het gitaarspel van George Kooymans onder de loep en even later deed Jack Pisters daar nog een schepje bovenop door in zijn workshop Buddy Joe te analyseren, terwijl hij ondertussen een virtueel standbeeld oprichtte voor George Kooymans. Hij wijdde uit over het schitterende vlechtwerk van de gitaarpartijen met zijn zangpartijen, tot en met een demonstratie van een de sitargitaarpartij aan toe.

Ondertussen konden de bezoekers in de Tuinkamer hun gitaar laten checken door gitaarbouwer Sjak Zwier en de gitaren van Schwung Guitars uitproberen. De exemplaren van voor de gelegenheid gratis edities van Gitarist waren niet aan te slepen.

Mooi waren ook de verhalen in de Q&A’s van Rene Nodelijk, gitarist-bandleider van Rene and the Alligators, de eerste band Van Cesar Zuiderwijk en getuige van de eerste jaren van de Earring, en Jan Rooymans, toetsenisten en gitarist die meewerkte aan het album Tits ’n Ass en ons op de hoogte bracht van de casual manier waarop  muziek en organisatie van de Earring tot stand kwam

SEGA – A tribute to George Kooymans

Het eerbetoon aan George Kooymans ’s avonds in Gebouw-T kan nu al legendarisch genoemd worden: de ene na de andere gitarist vertolkte het werk van Kooymans, soms letterlijk, vaak met een eigen draai. De hechte, supergroovende ritmesectie van Koen Herfst en Jaimie van Hek vormde de basis, soms afgewisseld door een andere ritmesectie: Cesar Zuiderwijk en Rinus Gerritsen. Aan het slot stonden ze zelfs met z’n vieren op het podium, groove to the max!

 
Maar dit alles was er natuurlijk om de gitaristen te laten shinen in de onvergetelijke nummers van George Kooymans.
Het eerste blokje was voor jong en oud: René Nodelijk (die van de Alligators), 84 jaar oud, mocht het spits afbijten in The Devil Made Me Do It, waarna het 14-jarige supertalent Misha Chirikov schitterend soleerde in Kill Me (Ce Soir).

Ondertussen stond Kees Lewiszong al vanaf de eerste noten op het podium als rots in de branding. Hij zorgde de hele avond voor  de cohesie, en speelde ook nog een aantal briljante solo’s.

Jan Rooymans nam in de eerste paar songs akoestische gitaar en vocals voor rekening, gevolgd door een set rondom JB Meijers (foto boven) met nummers als Long Blond Animal en Another 45 Miles. Daarna was het aan Berget Lewis, die een heel lekkere versie van Love Is A Rodeo vertolkte en met Twilight Zone Rinus en Cesar achter haar wist.

Presentator Tim Op ’t Broek kondigde het laatste blok aan met de voorspelling dat dat het hoogtepunt van de avond zou worden en hij had niets teveel gezegd. Jett Rebel stormde het podium op en had het tot dan toe toch wat matte publiek in de uitverkochte zaal direct bij de kladden, door zijn uitstraling, door zijn gerichtheid op het publiek, door zijn interpretatie van de Kooymans-songs, en zeker ook door zijn briljante gitaarspel. De versie van She Flies On Strange Wings was om door een ringetje te halen, en van Radar Love maakte hij de langste versie ooit, Rinus en Cesar tot uitputting drijvend…

Daar waar Erwin Java eerst wat schoorvoetend en zoekend bij Back Home de positie naast Jett innam, pakte hij het voortouw in Radar Love met een ontwapenende bluesy solo zoals we die van hem kennen, uitmondend in een spannend duel met Jett, die in zijn slotwoord aangaf dat hij zich een week lang in de muziek van George Kooymans had verdiept en dat dit voor hem een heel bijzondere ontdekkingsreis was geweest.  

SEGA: Guitar Now - featuring Leif de Leeuw

Een tweede nieuw onderdeel van de Guitar Week is Guitar Now: een belangrijke inspirator die een bijzondere bijdrage levert aan het Nederlandse gitaarklimaat wordt in het zonnetje gezet. In deze eerste van Guitar Now was het Leif de Leeuw die in de spotlights stond. Samen met zijn band en verschillende gasten liet hij verschillende kanten van zijn indrukwekkende gitaaroeuvre horen.

Leif de Leeuw geldt als een van de meest toonaangevende gitaristen van zijn generatie in Nederland. Al op jonge leeftijd viel hij op: op zijn veertiende won hij de Sena Young Talent Guitar Award, een prijs die hij vier jaar later opnieuw won in de hogere leeftijdscategorie. Onze lezers riepen hem meerdere malen uit tot Gitarist van het Jaar, terwijl hij ook nog eens jaar na jaar gekozen wordt tot beste blues(rock)gitarist van de Benelux.

De avond begint klein: twee muzikanten, akoestische gitaren en alle ruimte voor een persoonlijke touch. Samen met Sem Jansen opent hij Guitar Now in Gebouw-T met Americana, een wat donkere sfeer en subtiel slidespel. Sleepwalk, Fathers Mother en River Take Me zetten de toon. Het is een intiem vertrekpunt voor een avond die van akoestisch samenspel naar blues, southern rock en het stevigere bandwerk beweegt.

Guitar Now geeft Leif De Leeuw de ruimte om zijn muzikale wereld te delen. Zijn eigen band vormt de basis, met Richard van Bergen, Vedran Mircetic en Menno Gootjes als gasten. Drie gitaristen met een eigen geluid, die ieder op een andere kant van zijn spel aansluiten. De verschillen blijven hoorbaar, terwijl het respectvolle samenspel de avond bijeenhoudt.

Richard van Bergen schuift als eerste aan. Op een Silvertone laat hij prachtig slidespel horen; met Mercury Blues groeit het akoestische duo uit tot een trio. Na een snelle ombouw staat de band klaar. Richard blijft voor Fool For Love en You’ve Got to Love Her with a Feeling. Vooral in dat laatste nummer speelt hij met een zware intensiteit. De overgang van het subtiele begin naar de elektrische blues geeft de avond meteen een flinke verbreding.

Na Get To Know Me komt Vedran Mircetic erbij voor drie stukken van de Allman Brothers Band: Blue Sky, Black Hearted Woman en Jessica. Leif en Vedran vinden elkaar in hun liefde voor die muziek. Vooral Jessica laat mooi horen hoe Sem, Leif en Vedran samen de thema’s en meerstemmige gitaarlijnen laten klinken.

De band draagt dat samenspel. Twee drummers kunnen veel ruimte innemen, maar hier vullen ze elkaar aan en hebben hun partijen een duidelijke plek. Daaronder en daartussen klinkt een ronkende Hammond met Leslie. De klank heeft rauwe randjes, zonder dat muzikaliteit en subtiliteit uit beeld raken. Ook met zoveel versterkers en gitaren op het podium blijven de verschillende stemmen herkenbaar.

Met het eigen Gumbo Man keert de aandacht terug naar Leif De Leeuws repertoire. Vervolgens sluit Menno Gootjes aan voor Gypsy Flies, Where I’m Heading en Hard To Hold. Opnieuw komt er een andere gitaarklank bij, binnen een avond waarin de gasten hun eigen karakter behouden. Het maakt hoorbaar hoeveel verschillende muzikale ontmoetingen rond Leif mogelijk zijn.

Voor de toegift staan alle drie de gasten samen op het podium. Met Whipping Post, het legendarische nummer van de Allman Brothers Band, sluiten Vedran, Menno en Richard samen met Leif en zijn band de avond af. Zo eindigt een avond die klein en akoestisch begon met het hele gezelschap bijeen. Guitar Now krijgt heeft met verve gestalte rond Leif de Leeuw, en vormde een schitterende afsluiting van de Guitar Week in Bergen op Zoom.