Co - Mister Gitarist - is met pensioen

Vanaf de allereerste editie Gitarist, 35 jaar geleden, werkzaam voor Gitarist

Gitarist Extra 19-12-2025 10:01

We hebben een aantal mensen die intensief met Co hebben samengewerkt in de loop der jaren gevraagd te beschrijven hoe zij dat hebben ervaren. Hieronder vind je de uitgebreide versie van het artikel zoals dat in die laatste editie van Gitarist is geplaatst.   

Tjako Fennema was van 1999-2006 uitgever/hoofdredacteur van Gitarist. Zijn bijdrage heet ‘Co Koenen, de kritische pen en de Parlando’s’: “Ergens eind vorige eeuw stuitte ik op een uitgeprinte foto van Co. Die (de foto) hing op het prikbord in de schimmige Gitarist redactieburelen aan de De Flinesstraat. Ik zeilde daar binnen na een paleisrevolutie en keek peinzend naar Co’s bezorgde trekken. Zouden wij samen Gitarist magazine moeten aansturen? Zuchtend maakten we kennis, maar het (pre-euro) kwartje viel. We hebben zo’n zeven jaar vruchtbaar en leuk samengewerkt, waarbij twee verschillende culturen  - ‘t Muziekgebouw aan het IJ ken ik beter dan Paradiso – elkaar vonden in beider intense lol in muziek. En bandleader Duke Ellington zei het al: je hebt slechts 2 soorten muziek: goeie en slechte! Dus Co’s bandje De Parlando’s pakte ik erbij (en hij mijn Wagner opera’s.) En dan zijn pijnlijke precisie als eindredacteur; ik stond er buiten adem naar te kijken!

Moet ik het nog hebben over onze dienstreizen naar de NAMM- beurs in Anaheim/Hollywood met bezoek aan de bungalows van Igor Stravinsky en Arnold Schönberg, de Hollywood Bowl en de Hollywoodse Farmer’s market met koshere happen?

In de De Flinesstraat deelden we dezelfde kamer. Peinzend stond Co met een kilodoos suikerklontjes voor me. “ik ben de enige die suiker in de koffie doet”, sprak hij , “dus die kilo zit binnenkort geheel in mijn mik”. Dat was het einde van de klontjes. En wanneer je elkaar dan vindt in Frank Zappa/The Mothers of Invention is het jammer dat we al zoveel jaar geleden ieder onze eigen weg kozen (maar elkaar nooit uit het oog verloren). Welcome tot the club, Co!”

Mark van Schaick volgde Tjako Fennema op als  hoofdredacteur en schrijft over Co: “Het was fijn samenwerken met Co Koenen. Hij plaatste voor zowel de lezer als de redactieleden regelmatig en in alle rust de meest obscure gitaarfeiten en -feitjes in perspectief en het was altijd fijn om met hem te praten over de letterlijk toonaangevende gitaristen uit de jaren zestig en zeventig – ook degenen die niet bij het grote publiek bekend zijn. Voor Co hield de wereld echter niet op bij gitaren en muziek. Met verbazing heb ik hem vaak horen praten over voetbal, voetballers, binnen- en buitenlandse competities en alles wat daarbij hoort. Ik vroeg mij dan altijd af waar de parallellen met de gitaarwereld zaten, dat dat zo bij hem geworteld was. Zelf gitaarspelen in een bandje deed Co lange tijd wel, maar actief voetballend heb ik hem maar één keer gezien. En dat duurde heel kort. Het was tijdens een bedrijfsuitje waar onder het mom van teambuilding een partij menselijk tafelvoetbal gespeeld moest worden. (Dat bestaat dus, zoek het maar eens op.) Co stond er, Co haalde uit voor een poeier op het doeltje van de tegenstander, Co verdraaide zijn knie en werd van het opblaasveld gedragen. Nee, dan ging het gitaarspelen hem een stuk beter af!”

Michiel Roelse werkte vanaf het allereerste uur in 1991 tot en met de dag van vandaag samen met Co, als redacteur, als vertaler en als auteur. Hij schrijft: “Jim Hall zei eens, dat als je maar lang genoeg aan de stamboom van jazzgitaar schudde, er één naam overbleef, Freddie Green. Met zijn swingende, ondersteunende spel was Freddie Green tientallen jaren lang het motorblok binnen de Count Basie band. Door hem klonk iedereen beter. Zo iemand hebben wij ook (gehad). Van buitenaf lijken het misschien de solisten, de blikvangers, de praatjesmakers en de diva’s die onmisbaar zijn, maar bij Gitarist weten we wel beter. Dat we allemaal trots kunnen zijn op ons blad, danken we aan Co Koenen. Co heeft in zijn 35 jaar als eindredacteur bij Gitarist veel verschillende uitgevers en uitgeverijen, vormgevers, hoofd- en andere redacteuren zien komen. Dat ze ook weer gingen was geen probleem, want er was altijd Co. Ik heb zelden iemand gezien wiens persoonlijkheid zo perfect paste bij zijn vak. Onverstoorbaar en consistent, ook in de chaos van deadlines; in zijn eigen tempo, maar altijd op tijd. Hoewel Co onvervangbaar is, gun ik zowel onze lezers als zij die voor Gitarist (gaan) schrijven weer iemand als hij. Co, 35 jaar lang heb je mij moeten achtervolgen met de vraag ‘Vriend, wanneer kan ik je stukje verwachten?’ Nu is de tijd gekomen om het rustig aan te doen; het ga je goed!

Steven Faber was de afgelopen 17 jaar de collega-redacteur van Co. Hij schrijft: “Co, vanaf het begin was je betrokken bij Gitarist. 35 jaar lang en bij alle 418 edities die het levenslicht hebben gezien, eerst bij uitgeverij Octogon en daarna bij De Inzet. Veel mensen hebben door de jaren heen een belangrijke rol vervuld voor Gitarist, maar niemand zo lang en consistent als jij. Met recht ben je Mr. Gitarist!
De laatste 17 jaar heb ik met je samengewerkt. Maandagochtend even bellen, woensdag zagen we elkaar op de redactie en door de jaren heen hebben we talloze beurzen bezocht in Nederland, Duitsland en de Verenigde Staten.

Het leuke van werken bij Gitarist is, dat een gesprek over welke overdrive het beste past in een bepaalde situatie, of welke snaren het mooiste klinken op een slope shoulder dreadnought met mahonie body en adirondack bovenblad, net zo belangrijk zijn als de planning van artikelen of het halen van een deadline. Alhoewel, dat laatste is net wat belangrijker, bleek uit het bekende mailtje dat nog weleens voorbij kwam (Steven, wanneer denk je ... in te leveren?).

Ik noemde je al consistent, en dat was je in de kwaliteit van je werk op inhoudelijk, taalkundig en journalistiek vlak. Daarnaast was het heel prettig met je samen te werken door je goede humeur en gevoel voor humor. Dat ga ik zeker missen. Ik wens je het allerbeste en hopelijk zien we elkaar nog zeer regelmatig. Het ga je goed!

P.s. nu je echt meer tijd krijg, maak dat pedalboard toch eens af!”

Kevin Pasman werkt als redacteur en auteur al weer vele jaren samen met Co. Hij schrijft: “Fretboard, headstock, power amp, reverb: het is zomaar een kleine greep uit de Engelse termen die er bij Co niet in kwamen. Dat is geen probleem; er zijn prima Nederlandse alternatieven (en inderdaad, een toets heeft niet altijd frets), maar als je gewend bent aan Engelstalige persberichten en bezig bent met het uitwerken van een interview met een Engelstalige artiest... Ja... Hoe heet zo'n ding eigenlijk in het Nederlands? Waarschijnlijk is dat na "hierbij de tekst voor de volgende Input" ook de zin die ik in de bijna zeventien jaar dat ik met Co gewerkt hebt het meest naar hem heb gemaild: "Hoe zou jij dit in het Nederlands zeggen?" Gelukkig is Co de beroerdste niet. Sterker nog: stiekem denk ik dat hij die vragen het leukst vindt om te beantwoorden, want je krijgt er meestal razendsnel antwoord op en als je het niet té dicht tegen de deadline vraagt, krijg je er vaak nog een korte uitleg bij ook. Co's kennis over instrumenten is enorm en als hij het niet direct weet, weet hij waar hij de benodigde informatie moet vinden. Het is niet alleen daarin dat je op hem kunt bouwen. Hij gaf ooit een bijzonder positieve referentie voor een baan waar ik op solliciteerde, nog voordat ik hem op de hoogte kon stellen dat ik zijn nummer daarvoor had opgegeven nota bene. En als je op een evenement dat Gitarist mede organiseert even niet over gitaren wilt praten, kun je op zijn schijnbaar onuitputtelijke algemene kennisbank rekenen. Met welk van zijn interesses hij zich na zijn pensioen het meeste gaat bezighouden is me momenteel nog onbekend, maar het zou me verrassen als hij zich gaat vervelen. Geniet ervan, Co.”

Chris Dekker, hoofdredacteur van De Bassist en alweer enige jaren ook redacteur van Gitarist schrijft over Co: “Wat James May was bij Top Gear, was Co bij Gitarist. De oudste van het stel, op het eerste gezicht rustig en op de achtergrond, maar als je hem kent iemand met stijl, verfijnde humor en een enorme kennis van heel veel zaken, waaronder natuurlijk muziek, gitaar en gitaristen. Met Co dwaal je makkelijk af, hij kan over alles vertellen en een urenlange treinreis van of naar pakweg Mannheim is dan in een zucht voorbij. Bij De Bassist was hij – en blijft hij zo nu en dan – eindredacteur. 'Eagle Eye Koenen' noem ik hem, want zijn oog voor detail is omgekeerd evenredig aan zijn wandelsnelheid. Het frustreert weleens dat hij je minzaam lachend op je domme fouten wijst, maar natuurlijk heeft hij gelijk en komt het de kwaliteit ten goede. Zo verwarde ik Berklee in Boston eens met Berkeley in Californië. Co wees me er fijntjes op en natuurlijk ben ik hartstikke blij met hem als controleur. De gesprekken op kantoor moeten we straks missen, maar don’t be a stranger, val af en toe binnen! Dank je wel voor alles, Co!”

Ernst-Jan Jonkman was 15 jaar lang auteur en redacteur van Gitarist. Hij schrijft: “Ik leerde Co Koenen eind vorige eeuw kennen als Coco Parlando, de smaakvolle gitarist van jazzy exotica/surfband Parlandos - op een zwarte Strat, als ik me niet vergis. Beluister vooral hun fijne albums ‘Camping Jazz’ en ‘Pelicana’. Onze bands deelden niet alleen een drummer, maar ook een voorliefde voor energieke songs en sounds uit de jaren ’60. Uit een bijbaantje als redactieassistent onder Co en toenmalig hoofdredacteur Tjako Fennema volgde de kans om interviews en recensies te gaan schrijven, waarna ik zo’n 15 jaar verbonden bleef aan Gitarist. Vijf jaar daarvan zat ik op de redactie in de Rozenstraat als bureauredacteur tegenover Co, een bijzonder leuke en leerzame tijd. Naast het dagelijkse werk zagen we samen ook o.a. Dick Dale en Booker T & the MG’s (met Co’s gitaarheld Steve Cropper) optreden. Tijdens redactievergaderingen werd er soms flink gestreden voor ieders muzikale en gitaartechnische voorkeuren, waarna Co meestal het compromis vond. Wat Co naast zijn goede smaak namelijk evenzeer kenmerkt is een nuchtere en wijze bescheidenheid, maar als mens en als eindredacteur durft hij daarnaast eerlijk en kritisch te zijn. Uitstekende eigenschappen in dit vak. Ik wens de redactie dan ook veel succes en wijsheid toe nu deze oude rots in de branding “meer tijd aan andere dingen gaat besteden”. Oh ja, Co: ik heb eindelijk je advies opgevolgd en een lp van de Fleur de Lys gekocht. Geweldige band!”

Tot slot een woord van de uitgever en de directie: “We zijn trots dat we door de jaren heen met zo’n goed en hecht team hebben kunnen werken vanaf het eerste moment dat we Gitarist hebben overgenomen  van Octogon. Co was toen al 15 jaar werkzaam voor Gitarist. De overgang ging soepel en Co had het naar zijn zin bij ons. Hij gaat (helaas) 14 december 2025 met pensioen en maakt dan nét de 20 jaar bij Uitgeverij De Inzet niet vol. We hebben al die jaren bijzonder prettig samengewerkt. Op Co kan je altijd rekenen, kwaliteit immer gewaarborgd, onvoorstelbaar consistent; zonder Co geen Gitarist.

Heel fijn dat Co op de achtergrond aanwezig blijft en werk voor Gitarist blijft verzetten, maar voor nu: heel erg bedankt voor alles!”

Erk Willemsen, Marcel Willemsen, Ronald Willemsen, Gilles Graafland

Melanco is de nieuwste track die The Parlandos hebben uitgebracht.