Hiqpy’s Victor ter Veld doet een workshop op Amsterdam Guitar Heaven za 21 november 2026

Een gitaarheld zonder lelijke bescheidenheid

Gitarist Extra 06-11-2026 09:11

tekst: Chris Dekker - foto's Sietse Veenstra

Het verhaal leest nog steeds als een muzikale droom. Hiqpy kwam zonder muziek uit te hebben in de Popronde van ’23. ESNS volgde en daarna waren festivals als Best Kept Secret en Into the Great Wide Open aan de beurt. Eind 2024 tekende de band een deal bij Sony, het jaar erna stond in het teken van grote support slots en optredens op Werchter, Pinkpop en vele andere festivals. Begin dit jaar verscheen het debuutalbum ‘Slow Death of a Good Girl’, geproduceerd door Danton Supple, die eerder met Coldplay, U2 en Elbow werkte. Hiqpy speelde een uitverkochte clubtour en eind dit jaar doen ze hun grootste headlineshow tot nu toe in de Ronda van TivoliVredenburg.

De band bestaat uit drummer Kasper de Boer en Tom Radsma die met zijn bas en vele pedalen bijna lid van de gitaarsectie is. Die bestaat officieel uit zangeres/gitarist Abir Hamam en Victor ter Veld. De laatste zit tegenover me op een warm terras van De Engelbewaarder in Amsterdam. Met Victor gaat het heerlijk van de hak op de tak. We gaan veel zijstraten in, we hebben het over van alles, slechts onderbroken door een slok cola of het aansteken van een van de vele peuken die er in twee uur doorheen gaan. Daarna zijn we nog nauwelijks uitgepraat en aan Gitarist de moeilijke taak om er een vloeiend verhaal van te maken. Laten we bij het begin beginnen.

Popronde

“Mijn pa is bassist in Trio Bier, op mijn zesde zag ik ze live in Paradiso en dat vond ik zo vet”, start Victor. “Dat wilde ik ook kunnen. Het was zo magisch! Mijn vader had een Ovation en die staat nog steeds bij mij thuis. Rond mijn vijftiende ontmoette ik muzikanten die serieus over hun muziekcarrière dachten en ik leerde dat pad kennen. Ik ben eerst PACT gaan doen en daarna de Popopleiding van het CvA.”

En daar kwam je ook je toekomstige bandleden tegen.
“Abir zat met Tom Radsma in Nemesis. Mijn toenmalige band Alison Marble en Nemesis deden beiden de Popronde en dat was een leerschool voor wat komen zou. Je leert wat je anders wilt doen en om klaar te zijn voor de volgende stap. Van de honderd Poprondebands zijn er jaarlijks misschien maar een handvol die echt doorstromen. Met Hiqpy hadden we meteen een professionele insteek en het werkte gewoon met deze vier. Iedereen brengt wat in, we weten allemaal hoe het is om een band te dragen en bij deze band ging alles zo vloeiend.”
Lachend vervolgt hij: “Als je de ego’s daarna een beetje weet te temmen kan het hard gaan!”

Als je terugkijkt valt het mee, maar jullie waren lang die ‘band zonder muziek online.’ Hoe ging de voorbereiding voor het album?
“Hiqpy is gemaakt voor live en we hadden opeens fokking veel shows. Er was dus geen haast om iets uit te brengen. In deze tijd voelen opgenomen nummers toch als een file op een stream, waar Daniel Ek (de Spotify-baas, CD) aan verdient. En het duurt bij ons lang voordat een nummer af is. We zijn perfectionistisch.”

Hoe komen nummers tot stand?
“We komen allemaal met dingetjes, we jammen soms samen en Tom en ik moeten riffs spitten. Soms komt een song voort uit een geluidje en soms komt iemand met een meer uitgewerkte song. We bouwen dat heel klassiek met zijn vieren uit en Abir gaat dan aan de slag voor een tekst en een zanglijn. Zo’n klassieke manier van werken zie je bijna niet meer, want het is ook moker-inefficiënt. Het kan veel sneller, met minder tinnitus, haha, maar het is zoveel waard als het lukt!”

Is er een specifieke rolverdeling tussen jou en Abir?
“Als er een tune is, gaan we demo’s maken en als het gitaardag is komen we er achter wat een liedje nodig heeft. Abir dicht meestal qua slaggitaar de gaten en er is ruimte voor haar solo’s. Ik heb op het conservatorium veel technische shit geleerd, waar ik soms last van heb. Ik moet dingen ontleren. Abir heeft minder technische vaardigheid, maar een enorm goed gevoel voor melodie. Haar solo’s hebben een mooie open feel. Als je iets minder skills hebt, ga je efficiënter spelen. Noel Gallagher zei ooit dat hij een goede songwriter is geworden, omdat hij geen gitaargod was. Maar al zijn solo’s zijn fokking goed. Ik ben altijd heel blij als ik de solo van ons nummer Something speel. Alle noten kloppen volgens mij en het is belangrijk dat je een solo kan meezingen. Anders is het een kutsolo.”

Jimi en Charli
“Zou Jimi Hendrix gitaar spelen als hij nu geleefd had?” Het is een van de mooie afdwalingen van de middag. “Misschien was hij meer een Charli XCX geweest. We hebben het te weinig over Charli XCX; Wat maakt die vette shit!”

Hoe namen jullie het album op?
“We namen in de Schenk Studio in Amsterdam op en dat was een privilege. We hebben heel gedetailleerd naar sounds gekeken, ieder partijtje kreeg aandacht en het was boeiend om twee maanden in een klassieke studio te zitten met preproductie en opnemen. Tegenwoordig moet het vaak snel, deels thuis en dit was luxe met echte drums. En met Danton werken was heel vet.”

Je vertelde net dat Hiqpy echt een liveband is. Dan voelt dit opnameproces bijna als een tegenstelling.
“Dat is het ook. In de studio maak je hele andere keuzes. Wat werkt live niet en op de plaat en andersom wel? Je kon de nummers veel meer polijsten.”

Jullie speelden de nummers al live. Speel je nu anders door die tijd in de studio?
“Gek genoeg zijn het losse dingen en de plaat heeft niet veel te maken met wat we nu live doen. Er is live veel meer ruimte voor ruigheid en ongefilterdheid. Ik laat live los hoe de plaat klinkt. Ik vind het ook zonde als je live backingtracks gebruikt.”  

Windmills
“Op festivals zie je andere werelden. Moderne bands met enorm veel visuals en een lichtshow, versus Jack White die gewoon met vloermonitoren speelt. Ik heb ook een hekel aan modeling amps. Gitaren horen niet perfect te klinken. Tegenwoordig koop je een plug-in met een bepaalde sound van vroeger maar ik hoor liever een nieuw geluid. De gitaarwereld zit vol contradicties. Iemand wil precies zo klinken als Pete Townshend, maar zonder attitude en de ‘windmills’. Dat is een soort lelijke bescheidenheid. Het is trouwens lastig om nog iemand een gitaargod te noemen. Tom Morello vind ik underrated. Of je er van houdt of niet: het is vet wat hij doet. John Frusciante is misschien wel een verbeterde versie met ultragoede riffs. Mensen zeggen vaak dat het vroeger goed was, maar daarna werd het niet slechter. De wereld heeft meer gitaargoden en -godinnen nodig.”

Je bent live niet voor te stellen zonder je ‘60s Burns Split-Sound. Gebruikte je hem ook in de studio?
“ja, omdat het toch goed en vertrouwd voelt. Er is iets vets aan. Het is een soort Strat, maar ook geen Strat. Als tiener ging ik na school, op weg naar huis vaak even langs Dirk Witte, toen het nog in Amsterdam zat. Ik leerde er van alles over Gibson en Fender, maar toen zag ik iets dat ik niet kende. De pickups zagen er vet uit, de variëteit aan geluiden was groot en ik heb hem gekocht. Ik ontdek nog steeds nieuwe sounds, met die vierstandenschakelaar met onder meer Split-Sound en Wild Dog. Een oud instrument heeft ook nadelen. Hiqpy heeft geen song in des, want de zesde fret is onbruikbaar, haha!”

Wat gebruik je naast de Burns?
“Iemand van Powers Electric zag me toevallig in Paradiso spelen en ze vroegen of ik het tof vond om er op te spelen. Hij heeft klassieke looks, een moderne sound en ik was al lang op zoek naar iets heel nieuws. Ik gebruik de Partial Faraday pickups en met de toonknop terug kunnen die ook een soort humbuckersound geven. De Gibson SG is een van de weinige traditionele gitaren die ik supervet vind. Met dikke helderheid en humbuckers die goed met de pedalen werken. Ik speel over een Fender Deluxe ‘68” reissue. Dat is een perfect pedalenplatform en pedalen zijn iets waardoor je uniek kan klinken.”

Je speelt inderdaad met veel pedalen. Wat zijn de effecten die onmisbaar zijn?
“Mijn Blues Driver staat altijd aan als cleane boost, maar met een korreltje. Het is een must dat een gainpedaal heel hard kan, Daar wil ik headroom hebben, zodat ik weet dat ik door de mix kom. Via de shoegaze van Slowdive leerde ik dat je reverb het werk moet laten doen als je groots wilt klinken. Ik gebruik de Earthquaker Devices Data Corrupter voor de solo van Red Flag Magician. Het zijn vaak de pedalen die je maar een kort moment nodig hebt, die het verschil maken. Als ik een weird pedaal wil kopen, vraag ik me af: ga ik dit pedaal veel gebruiken? Als het antwoord ‘nee’ is, heb ik hem echt nodig, haha! Soms speel ik iets wat iedereen kan spelen, maar met die effecten en de juiste attitude vinden mensen het te gek! De Death By Audio gebruik ik ook maar voor één nummer. Hij is onbruikbaar en noisy, maar nodig voor iets crazy’s. Veel pedalen zijn te gek als je ze op een niet-traditionele gebruikt.”
“Ik vind het vet als een tremolo hard en duidelijk is. Ik merk dat ik bijvoorbeeld dubstepinvloeden heb. Dat is onze generatie: elektronische muziek is cooler dan rock, rappers zijn grotere rocksterren en ik probeer die coolheid te gebruiken door naar geluiden te zoeken die je wegblazen. De eerste keer dat ik Skrillex hoorde, dacht ik: what the fuck is dit? Sounds die je eerst verschrikkelijk vind, wil je later juist horen.”

Zijn er gitaristen die je beïnvloeden?
“Het is interessant om naar de rol van bijvoorbeeld Frusciante te kijken. Hoeveel soorten riffs hij speelt en hoe vet zijn backing vocals zijn. Ik probeer zijn mindset dan te doorgronden. Connor Curley en Carlos O’Connell van Fontaines D.C. vind ik vet door hoe ze een sound maken, hun performance en de riffs die soms simpel klinken, maar listiger zijn dan je denkt. Ik heb Conor Curley op Werchter ontmoet. Ik zei: ‘jij hebt geen enkele foute partij, nul riffs waarvan ik denk dat ik het anders zou doen. Als alles klopt en je hebt een paar vette riffs, dan ben je echt een sicko! En The Strokes. We praten te weinig over The Strokes. Ze kunnen allebei fokking goed soleren, Julian Casablancas heeft die eerste albums geschreven en Albert Hammond Jr. werd aangenomen omdat hij lang kon downstroken. Dat hadden ze nodig. Ze hebben ook alleen maar goede licks.”

hiqpy.nl @hiqpyband
@victoraangenaam