
Al Di Meola speelt op zaterdag 16 mei in De Doelen Rotterdam met zijn akoestische band in het programma ‘The Guitarchitect’, een concertervaring die vijf decennia muziek, indrukwekkende multimediabeelden en de verhalen die een leven lang kunstenaarschap hebben gevormd, samenbrengt. We spraken met de meestergitarist.
Tickets voor Al Di Meola ‘The Guitarchitect’ in de Doelen op 16 mei.
Naast Al Di Meola klassiekers als Mediterranean Sundance en Río Grande zal Di Meola in De Doelen ongetwijfeld veel materiaal van zijn recente akoestische album ‘Twentyfour’ laten horen.
Kevin Pasman sprak voor Gitarist met hem over dat album.
Al Di Meola: “Met een instrumentaal dubbelalbum vraag je veel van je luisteraars. Dus ik ben volledig ingegaan tegen wat populair is: kortere stukken. Er staan veel ingewikkeldere stukken op ‘Twentyfour’, zoals het Immeasurable-drieluik. Maar dat is prima: dit is een compositiealbum. En het grootste deel van de tijd dat ik het album schreef werd niet onderbroken door vliegvelden, inpakken en de wereld over reizen. Daardoor kon ik meer de diepte in.
“Afgelopen dertig jaar heb ik meer akoestisch dan elektrisch gespeeld. Alles begon voor dit album akoestisch. Iets als Immeasurable Part 1 had nooit kunnen beginnen op een elektrische gitaar.
Hybride
“De speelstijl waarmee ik de muziek geschreven heb is een hybride rechterhandtechniek. Ik ben gewend om met plectrum te spelen, maar ik gebruik mijn middelvinger, ringvinger en pink om op de hogere snaren te spelen. Het hangt natuurlijk af van wat ik geschreven heb, maar ik heb veel tweestemmige harmonieën geschreven waarbij ik twee noten tegelijk moet spelen. Soms zelfs driestemmig.
“Mijn vingers gebruik ik niet voor een speltechniek om hoge tempo’s mee te bereiken, zoals sommige flamencogitaristen. Dat is simpelweg mijn stijl niet. Maar op deze nieuwe muziek is die hybride rechterhandtechniek heel prominent.
“Toen ik begon, waren we in eerste instantie niet bekend vanwege de hoge snelheden waarop we speelden. We waren midden jaren zeventig populair omdat dat een groot ding was – John McLaughlin, Paco De Lucía, mijn werk met Return To Forever en solo. Onze vaardigheden waren heel belangrijk, maar minstens net zo belangrijk waren de composities.
“Wat de aandacht van het publiek vasthoudt tijdens een show van twee uur is de composities. Niet snel spelen. Dat kan iets spannends binnen een compositie zijn, maar als de compositie zwak is, is er niets aan.”
“Mijn fans kennen mijn oude muziek heel goed. En ze hebben het al veertig jaar niet gehoord. Meestal ga ik op tour met een nieuw album en wil ik vanzelfsprekend nieuwe muziek spelen. Het publiek is dan heel respectvol, maar bij die oude nummers was de respons ongelooflijk. Ze kennen iedere maat en iedere fill. Dus ik vertelde de band: ik wil wat op de oude platen gespeeld is exact naspelen. Zelfs geen nieuwe versies ervan spelen. Normaal gesproken is dat mijn intentie: om het wat moderner te maken. Dit keer wilde ik exact spelen wat mijn publiek zich herinnert.”
Signaturegeluid
“De primaire akoestische gitaar op ‘Twentyfour’ is een Felipe Conde Al Di Meola-model. Ik heb er een paar, maar mijn favoriet is een wat ouder model. Er zit een RMC Poly Drive II element in de brug dat ik aansluit op mijn AER versterker, die ik ook op het podium gebruik. Daarnaast gebruik ik twee gekruiste close mics van Schoeps en voor de versterker staat ook een microfoon. Het geluid is te gek en ik kan het in mijn eigen studio doen.
“Als je op ‘Twentyfour’ een elektrische gitaar hoort, is het meestal mijn Les Paul Custom uit 1971. Volgens mij heb ik op één of twee nummers met een PRS ingespeeld. Die Les Paul had ik al sinds 1978 niet meer gebruikt. Op de een of andere manier dacht ik dat al die prachtige gitaren van PRS de juiste keuze waren, maar toen ik ze recentelijk A/B’de, kon ik niet geloven hoe groot die Les Paul klonk.
Rick Beato Youtube
In een video-interview dat Rick Beato vorig jaar met Al Di Meola deed laat de gitarist zijn speeltechniek en opvatting horen.
Tickets voor Al Di Meola ‘The Guitarchitect’ in de Doelen op 16 mei.